Old Clothes, Artificial Intelligence and the future of circular fashion

I recently came across an interesting paper titled A Systematic Review of Reimagining Fashion and Textiles Sustainability with AI: A Circular Economy Approach. The paper explores how artificial intelligence can help assess the quality, condition, and recyclability of garments, especially in relation to second-hand resale, donations, and textile recycling.

The paper also points to an important limitation: AI still needs more data from real-life garments. Much of the existing research is based on fabric samples or images, while clothes, as we all know, are much more complicated. They have seams, linings, zips, stains, repairs, missing buttons, mixed fibres, signs of wear ...and perhaps the ultimate limitation for any system: smell.

As someone who works with garment alterations and transformation, I found this subject especially interesting. I do not necessarily believe that machines should make the final decision about the future of a garment; however, they can be extremely useful in a first stage of sorting: helping to identify whether a garment can be resold, repaired, donated, recycled, or passed on for further human inspection.

The final judgement still belongs to people with experience: tailors, sewists, textile workers, repair specialists, and sorting teams who understand deeply the nature of fabric, construction, wear, and the possibilities of a garment. A machine may detect a stain, a tear, or a fibre type, but an experienced person can ask a more creative question: How can this be repaired? Can it be altered? Can it become part of something else and what would this be?

And this matters because the current life cycle of many garments is no longer viable. If artificial intelligence can take on part of the first sorting stage, then perhaps the people making the final decision can work in a more focused way. Too many clothes are produced, consumed quickly, worn briefly, and then thrown into landfills without a second thought. We are many, and we wear many ... perhaps too many...

For me, old clothes are not automatically waste. They can often be used again through alterations, repairs, resizing, patching, reconstruction, or as material for new pieces. It is detailed, demanding, and sometimes meticulous work, but I also find it deeply creative. When you work with an existing garment, you need to "feel" what is already there: the fabric, the seams, the wear, the history, and its possibilities.

That is why I see artificial intelligence as a useful assistant to human skill, and as a tool that can help circular fashion value craft, repair, patience, and the human ability to see potential where our past selves might have seen waste.

Maybe before a garment goes to landfill, it deserves at least one last photoshoot? for the record, for the data, and perhaps for the AI. Smell, of course, remains a human matter.

Source / inspiration:
A Systematic Review of Reimagining Fashion and Textiles Sustainability with AI: A Circular Economy Approach, Applied Sciences, 2025.
https://www.mdpi.com/2076-3417/15/10/5691

Παλιά ρούχα, Τεχνητή Νοημοσύνη και το μέλλον της "κυκλικής" μόδας

Πρόσφατα διάβασα ένα ενδιαφέρον άρθρο με τίτλο A Systematic Review of Reimagining Fashion and Textiles Sustainability with AI: A Circular Economy Approach. Το άρθρο εξετάζει πώς η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να βοηθήσει στην αξιολόγηση της ποιότητας, της ανακυκλωσιμότητας και της κατάστασης των ρούχων, ειδικά σε σχέση με τη μεταπώληση, τις δωρεές και την ανακύκλωση υφασμάτων.

Το άρθρο επισημαίνει επίσης έναν σημαντικό περιορισμό: η τεχνητή νοημοσύνη χρειάζεται ακόμη περισσότερα δεδομένα από πραγματικά ρούχα. Μεγάλο μέρος της υπάρχουσας έρευνας βασίζεται σε εικόνες από δείγματα υφάσματος, ενώ τα ρούχα, όπως όλοι γνωρίζουμε, είναι πολύ πιο περίπλοκα. Έχουν ραφές, φόδρες, φερμουάρ, λεκέδες, επιδιορθώσεις, κουμπιά που λείπουν, μικτές ίνες, σημάδια φθοράς... και ίσως τον απόλυτο περιορισμό για οποιοδήποτε σύστημα: τη μυρωδιά!

Ως ειδικός στη μεταποίηση των ρούχων, βρήκα το θέμα αυτό ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Δεν πιστεύω απαραίτητα ότι οι μηχανές πρέπει να παίρνουν την τελική απόφαση για το μέλλον ενός ρούχου μπορούν !όμως! να φανούν εξαιρετικά χρήσιμες σε ένα πρώτο στάδιο διαλογής: να βοηθούν στην αναγνώριση του αν ένα ρούχο μπορεί να μεταπωληθεί, επισκευαστεί, δωριστεί, ανακυκλωθεί ή να περάσει σε περαιτέρω ανθρώπινο έλεγχο.

Η τελική κρίση ανήκει ακόμα στους ανθρώπους με εμπειρία: ράφτες, μοδίστρες/μόδιστρους, τεχνίτες υφάσματος, ειδικούς επιδιόρθωσης και ομάδες διαλογής που καταλαβαίνουν "από μακριά" το ύφασμα, την κατασκευή του, τη φθορά και τις δυνατότητες ενός ρούχου. Μια μηχανή μπορεί να εντοπίσει έναν λεκέ, ένα σκίσιμο, έναν τύπο κλωστής, αλλά ένας έμπειρος άνθρωπος μπορεί να κάνει μια πιο δημιουργική ερώτηση: Πώς μπορεί αυτό να διορθωθεί; Να μεταποιηθεί; Μπορεί να γίνει μέρος από κάτι άλλο και τί θα είναι αυτό;

Και αυτό έχει σημασία γιατί ο σημερινός κύκλος ζωής πολλών ρούχων δεν είναι πλέον βιώσιμος. Αν η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να αναλάβει ένα μέρος της πρώτης διαλογής, τότε ίσως οι άνθρωποι που παίρνουν την τελική απόφαση να μπορούν να δουλέψουν πιο στοχευμένα. Παράγονται πάρα πολλά ρούχα, καταναλώνονται γρήγορα, φοριούνται λίγο και μετά πετιούνται χωρίς καμία δεύτερη σκέψη σε χωματερές. Είμαστε πολλοί και φοράμε πολλά... ίσως υπερβολικά πολλά...

Για μένα, τα παλιά ρούχα δεν είναι αυτόματα απορρίμματα. Συχνά τα χρησιμοποιώ ξανά μέσα από μεταποιήσεις, επιδιορθώσεις, αλλαγές μεγέθους, μπαλώματα, ανακατασκευή ή ως υλικό για καινούργια κομμάτια. Είναι μια λεπτοδουλειά, απαιτητική και σχολαστική, αλλά τη βρίσκω και πολύ δημιουργική ταυτόχρονα. Όταν δουλεύεις με ένα υπάρχον ρούχο, χρειάζεται να "νιώσεις" αυτό που ήδη υπάρχει: το ύφασμα, τις ραφές, τη φθορά, την ιστορία και τις δυνατότητές του.

Γι’ αυτό βλέπω την τεχνητή νοημοσύνη ως χρήσιμο βοηθό της ανθρώπινης δεξιότητας. Η κυκλική οικονομία δεν πρέπει να αφορά μόνο μηχανές και συστήματα αλλά να δίνει αξία και στη χειροτεχνία, στην επιδιόρθωση, στην υπομονή και στην ανθρώπινη ικανότητα να βλέπει δυνατότητα εκεί όπου οι παρελθοντικοί μας εαυτοί θα έβλεπαν κάτι άρχηστο πια.

Ίσως πριν ένα ρούχο καταλήξει στη χωματερή, να αξίζει τουλάχιστον μια τελευταία φωτογράφιση ;;; για την ιστορία, για τα δεδομένα, ίσως και για την τεχνητή νοημοσύνη. Η μυρωδιά, βέβαια, παραμένει ανθρώπινη υπόθεση.